alime

bebegimiz dunyaya geldi. goremedi. koklayamadi. tekmelerini hissettiler, o koca tekmeleri. okyanusu gecti, dalgalarini hissetti, goremedi. bebegimiz oldu. nina simon dinletemedim, aint got no/ive got life. belki duyuyordur simdi. onun icin hazirlamak istiyodum bu notlari. tek tuk. hayatin ne kadar dolu oldugunu gostermek icin. birlikte kosmak, gulmek icin. hayatin ne kadar bos oldugunu bilmek icin. umudun umutsuz oldugunu.
bebegim. benimleydin. alti ay benimle. verdigin umudu hissettim. yasadim. sen de yasadin. benimle. hep benimle olacaksin.

bebek

gece ucle dort arasi. istanbuldaki universitelere baktim. matematik bolumlerine. bogazici haric cok zayif gozukuyorlar. bogazicide cok guclu. bu kadar senelik ugrasdan sonra simdi oylesine bir yere kapak mi aticam yoksa. sirf olsun diye. bogazicine basvurup dualara dort taraftan baslamali. olmazsasini olmadigi zaman dusunsem. su anda dusunmemeye calistigim amada konu var. dusunmelimi yoksa yavas yavas. meditasyonu gercekten ogrenemeyecegimin bir gostergesi daha. bir seyi, sadece bir seyi, butun yogunluguyla, azligiyla cokluguyla ele alamiyorum. sagdan soldan, altan, biyerlerden baska konular daliyor araya. kendi kendime bunu ogrenmeye calisiyorum. ogrenebilecegimi dusunuyorum aslinda. belki bebegimizle birlikte basarabilirim bunu. onunla gecirecegim o guzel anlari simdiden ozluyorum.

Sizi budala zaptiyeler!

“Berlin’de düzen hüküm sürüyor! Sizi budala zaptiyeler! Kum üzerine kurulu sizin ‘düzeniniz’. Devrim, daha yarın olmadan, zincir şakırtıları içinde yeniden doğrulacaktır ve sizleri dehşet içinde bırakıp, trampet sesleri arasında şunu bildirecektir: Vardım. Varım, varolacağım!” ( Rosa Luxemburg’un ölümünden bir gün önce, 14 Ocak 1919’da “Die Rote Fahne” (Kızıl Bayrak) gazetesinde yayınlanan yazısından)